De tijd begint te dringen

Als iedereen die mij heeft beloofd om aandelen te kopen dit ook daadwerkelijk zou doen in plaats van het alleen maar te zeggen, heb ik misschien nog kansen...want dat zijn er zovelen! De tijd begint te dringen...

Deze uitspraak staat op mijn hyves pagina te lezen. Een waarheid die niet anders uit te leggen valt. Dagelijks spreek ik mensen die mij vertellen dat ze het manuscript zo mooi vinden en heel graag uitgegeven willen zien. Gelijktijdig beloven ze dan om aandelen te kopen, want ze zien het helemaal zitten, zeggen ze. Er zijn er die zeggen: 'ik kan niet wachten om het hele boek te kunnen lezen'.
Met name dat laatste zou nog wel eens langer kunnen gaan duren dan gehoopt, want er is nog maar één maand te gaan om direct bij een uitgever binnen te kunnen stromen via TenPages.com.
Als dit toch niet gaat lukken zal iedereen die het hele boek wil lezen toch langer moeten gaan wachten dan nu voorzien. Alternatieve plannen moeten dan uit de kast worden getrokken en die gaan heel veel meer tijd kosten.
Dus voor iedereen die heeft gezegd te willen gaan kopen is het aan te raden om hier niet meer mee te wachten. Gewoon doen wat je hebt gezegd en wie weet hoe snel het manuscript dan wordt omgevormd tot een in zijn geheel te lezen boek met mijn verhaal, aangevuld met liefdevolle herinneringen en uiteraard de bekende humor en anekdotes, zoals het altijd bij Jordy heeft gehoord.

Hartverwarmend

Zaterdag heb ik bij thuiskomst het artikel zelf in de krant kunnen lezen dat is gepubliceerd. Mijn opluchting was groot, gelukkig was het geen zielig of smeuïg verhaal geworden. Dat was me door de journaliste al beloofd en zij heeft haar woord gehouden, waarvoor mijn dank.
Door 2,1 miljoen mensen wordt deze krant dagelijks gelezen, waarbij de helft wellicht de pagina vrouw misschien wel overslaat. Betekent toch dat ongeveer 1 miljoen mensen het artikel moeten hebben gezien. Ongetwijfeld zijn er onder die lezers ook veel bekenden van ons.
Verschillende vooral heel lieve reacties heb ik van andere moeders die een soortgelijk verlies hebben geleden binnen gekregen, dat was hartverwarmend. Hiermee heb ik dan toch lotgenoten kunnen bereiken, waarmee één van mijn doelen toch is verwezenlijkt.

Interview staat op 13 oktober ingepland in de telegraaf

De datum van plaatsing van het interview is nu aan mij bekend gemaakt.
Op woensdag 13 oktober staat het op de pagina 'vrouw' van de telegraaf ingepland, tenzij er iets actueels gebeurt waarvan plaatsing voorrang geniet. Daar ga ik maar even niet vanuit. Ik ben benieuwd of de voorspellingen die mij zijn gedaan door 'kenners' dan ook uit zullen komen.
Zou mij een verrassing staan te wachten als we terugkomen? Ik wacht het rustig af, maar ongetwijfeld wordt ik door het thuisfront op de hoogte gehouden. Jeroen blijft thuis, dus via hem hoor ik daar vast wel het een en ander over.

Al verschillende keren heb ik van mensen om mij heen gehoord dat zij ook aandelen willen kopen, maar nog even in afwachting zijn van het verdere verloop. Dat is uiteraard prima, maar stel dat de gedane voorspellingen uit gaan komen en de aandelen inderdaad snel worden verkocht nadat het in de krant is verschenen. Dan moet je er rap bij zijn, want zodra het aantal van 2000 is bereikt, wordt de inschrijving gesloten. Als je dan nog graag mee had willen doen, is het een kwestie van 'pech hebben'.

Eventuele royalty's gaan naar de volgende doel(en)

Als, en ik zeg heel voorzichtig als, het manuscript echt tot uitgave zal komen dan gaat het grootste deel van mijn royalty's naar een goed doel gerelateerd aan Jordy, zo heb ik al eerder bekend gemaakt.

Inmiddels is het voor mij duidelijk waar het heen zal gaan en ik laat jullie graag meedelen in mijn besluit. Ik kon geen echte keuze maken, daarom zal er een verdeling plaats gaan vinden.

Mijn eventuele opbrengst zal voor het grootste deel verdeeld worden uitgegeven aan het traumateam van de lifeliner1 in combinatie met het traumateam van het radboudziekenhuis. Daarnaast zal er een deel naar het revalidatiecentrum voor militairen in Doorn gaan. Een klein gedeelte wil ik besteden aan iets moois dat bij Jordy op zijn graf komt te staan. Wat dat gaat worden hou ik voor jullie nog even geheim.

Misschien blijft er daarna nog iets over om mijn eigen onkosten te bekostigen, maar dat zie ik wel. Dat komt op de laatste plaats en zal geheel afhangen van de totale opbrengsten.

Bedankt voor jullie steun en vertrouwen

De teller van aandeelhouders staat op dit moment van schrijven op vijfenveertig.

Al deze mensen wil ik bedanken voor hun steun en het vertrouwen!

Dank je wel Peter, Jeroen, Valentine, Joost, room64, Rbroersen, Adri van der Marel, nelangenent, Denise, neeltjeschilders, cheryl,love anky, marja, maliss, lida, henny, trebarev, melvin angenent, krisje17, ellenmil, amri, hanny van rijn, don, vuilniswagen, tony, willy01, boerrde, selina, stanley, m.mollers, frans turk, DominiquevW, patening, Francis, marcelvanbruggen, hanst, ralph-sabrina, ad vd linde, GeEls, paul-krijger, jokealleman, healey, Bezuur, Rene1

En nu op naar de resterende vijfenvijftig of liever nog veel meer!

Het verkochte aantal aandelen staat nu op 227. Dus ik hoef er nog maar een paar...slechts 1773 aandelen resten mij nog van uitgave. Ach, dat gaat natuurlijk absoluut lukken, zo heb ik van de echte 'kenners' van tenpages.com te horen gekregen. Vooral als het in de krant heeft gestaan, zeggen ze.

Ik wacht gelaten af, veel meer aan promotie dan ik tot nu toe heb gedaan kan ik niet doen.

Pfff, het is nog niet makkelijk om jezelf te promoten! We blijven duimen, want ik ben nog net niet op de helft van de vier maanden dat ik de tijd heb. Dus nog even te gaan.....

Was het maar bij dromen gebleven...

Schrijven...een droom, passie of werkelijkheid?

Jarenlang is het bij dromen gebleven, als je tenminste niet de verhalen en privé artikelen meetelt die jaren geleden soms in een behoorlijk tempo uit mijn pen kwamen. Let wel, toen waren het nog pennen, maar soms ook potloden als ik niets anders voorhanden had. Het computertijdperk moest immers nog gaan beginnen.

Nog kan ik me de lamme pols herinneren, evenals de eeltplekken op je vingers als je de pen te lang en te krampachtig had vastgehouden. Wat nog wel eens gebeurde als je alles tegelijk wilde opschrijven wat in je hoofd opkwam. Boven mijn scripts kon ik nog wel eens wegdromen, de fantasieën van bestsellers en filmrechten waren geweldig. Ach, allemaal hebben we wel eens last van de grootst mogelijke idiote hersenspinsels en dagdromen. Waarbij ik gelijk ook wist dat het bij dagdromen zou blijven, want bepaald overtuigd van mijn schrijverskwaliteiten was ik zelf niet. En ja, het lukt natuurlijk alleen als je daadwerkelijk je werk naar een uitgever stuurt en deze bereid is om het uit te geven. Zover is het nooit gekomen omdat ik daar eenvoudig het lef niet voor had. Erger, in een onbedoeld domme en onbezonnen actie heb ik de scripts van die tijd allemaal weggegooid in de periode dat ik met de jongens vanuit de grote stad naar het kleine dorp ging verhuizen. Jammer, zullen enkelen van jullie misschien zeggen, maar ik denk dat mij hiermee een hoop schaamte voor amateuristisch werk bespaard is gebleven. Want wie weet, misschien had ik me een keer laten overhalen om er iets van op tenpages te zetten...ik moet er echt niet aan denken!

Jaren later leek er toch weer iets moois op te bloeien tussen mijn pen en mij. Hoewel de pen inmiddels wel is vervangen door het toetsenbord van mijn pc, een uitvinding waar ik altijd dankbaar voor zal zijn. Van mijn schrijverstalenten, een woord dat absoluut niet door mij is verzonnen of mezelf toegedicht maar door anderen aan mijn naam is gekoppeld, werd dankbaar gebruikt door de toenmalige redacteur van de wekelijkse regiokrant. Inmiddels heb ik een aardige port-folio liggen, waarin heel wat artikelen zijn terug te lezen die ooit door mij zijn geschreven en in de krant waren geplaatst. Het afnemen van interviews, wat ook tot het werk behoorde als ik een behoorlijk artikel wilde schrijven, het heeft heel wat zweetdruppels gekost. Want nooit heb ik een journalistieke opleiding gevolgd, puur afgaand op mijn eigen intuïtie heb ik ze afgenomen, waarna ik er een mooi verhaaltje van maakte. Eén van die interviews heeft mij in contact gebracht met een debuterende schrijfster. Deze ontmoeting heeft tot een zekere vriendschap geleid, waarbij ik en passant haar manuscript mocht lezen en het voorrecht kreeg om een recensie te schrijven. Toch leuk, als er een boek uitkomt en op de achterkant van de omslag staat dan je eigen tekst te lezen. Ik was ijdel genoeg om het boek in eigen bezit te willen hebben, ik geef het hier eerlijk toe.

Na een paar jaar heb ik dit werk gestaakt, ik kreeg het te druk met andere dingen. Zonde, oké, maar met het schrijven voor een regionale weekkrant valt nog geen droge boterham te verdienen, je moest het echt zien als een hobby, niets meer en niets minder. En een droge boterham vind ik niet echt smaakvol, ik geef de voorkeur aan iets lekkers erop. Dus is mijn aandacht teruggegaan naar waar ik voor ben opgeleid. Voor ik het wist was ik weer volop in de running en bracht mijn auto mij van de ene cliënt naar de andere, waar ik vol overgave mijn 'verpleegkundige talenten' op de mensen mocht losgooien. Ook hierin maakte ik al snel een positieve ontwikkeling door die ik van tevoren nooit had kunnen bedenken en wie weet, misschien schrijf ik er nog wel eens een mooi artikeltje over.

Heel diep van binnen, ergens bleef het toch borrelen. Schrijven, ik bleef het toch het mooiste vinden. Maar ik wist ook dat ik er niet mijn dagelijks werk van kon maken. Thuis zitten, je verstoppen voor je beeldscherm en met het toetsenbord als beste vriend, het bracht zelfs die droge boterham niet eens naar binnen. Waarbij mijn aandacht overigens ook steeds opnieuw werd opgeslokt door andere bezigheden die tenminste zo belangrijk waren.

Ondanks dat ik het vele schrijven altijd voor mezelf heb gehouden, weten nu velen dat ik heel veel schrijf. En dat is mijn eigen schuld, het komt door de vele blogs die ik op mijn site heb gezet. Op het moment van schrijven van deze blog zijn het er 87, ik heb het even nagekeken. Ongetwijfeld volgen er nog veel meer. De reacties die ik erop heb gekregen, het waren er erg veel. En allen vol met complimenten. Leuk, heel erg leuk, maar toch overtuigt me dat niet. Het is immers niet objectief te noemen, want al die reacties komen toch van mensen die mij op een of andere manier kennen. Nee, pas als voor mij vreemden gaan zeggen dat iets goed is geschreven, dan wil ik het heel voorzichtig misschien gaan geloven.

En dan nu, dan heb ik toch ineens het lef gevonden om een manuscript op internet te zetten, op tenpages.com. Waarmee ik mezelf ongelooflijk kwetsbaar heb gemaakt en waarvan ik van tevoren weet dat ik ook negatieve reacties kan gaan verwachten. Tot mijn verbazing is dit tot nu toe niet voorgekomen. Integendeel, binnen één dag werd mijn manuscript gelijk al als redactietip op de site aangeprezen. Zou ik dan toch een beetje kunnen schrijven? Maar het is een boek die ik nooit had willen schrijven. Al mijn dromen van verzonnen verhalen en prachtige fantasieën, geen van allen staan ze beschreven. En ook zal ik hiermee die bewuste droge boterham nog steeds niet binnen kunnen halen, want als ik al bij een uitgever door kan dringen, zal het grootste deel van mijn royalty's naar een nog nader te benoemen goed doel gaan.

Nooit had ik durven denken dat ik nog eens iets van mijn hand zou publiceren. Dat ik het zou durven. Met een inhoud waarover ik absoluut nooit een dagdroom of fantasie heb gehad. Nu is het dan toch zover gekomen, maar de inhoud en het geschrevene is en blijft onvoorstelbaar wrang en bizar.

Dit boek had ik nooit willen schrijven. Nooit had ik op tenpages.com willen staan met een manuscript. Met liefde had ik in de anonimiteit willen blijven, ondanks dat ik nu zelf de publiciteit zoek. Wat zou ik maar wat graag mijn dagdromen over schrijven en publiceren voor altijd aan de wilgen hebben gehangen.

Want dan was Jordy tenminste nog bij ons geweest.